Persoonlijk|Naar de dokter.

464043507_855b9e7ddc_o

Pff, zo. Ik moet even mijn verhaal kwijt en aan wie kan ik nu beter mijn verhaal kwijt, dan aan jullie mijn lezers. Mijn online vriendinnen, want zo voelt het voor mij wel. Ik deel graag alles met vriendinnen en dus ook met jullie. Ik typ dit woensdag avond, de avond nadat is smiddag’s naar de oogarts was geweest. Ik kan je alvast één ding vertellen, ik vond het helemaal niets! Wil je weten waarom niet, lees dan verder!

top_contact

Vorige week besloot ik naar de huisarts te gaan, omdat ik enorme last heb van zwarte vlekken en stipjes in mijn gezichtsveld. Ook wel mouches volantes genoemd. Dit zijn allemaal kleine zwarte stipjes die los van elkaar staan, maar ook met elkaar verbonden kunnen zijn als een soort van web. Op zich is dit niet heel apart, veel mensen hebben dit, het valt vooral op wanneer je naar een witte muur kijkt of een witte achtergrond hebt. Laat ik nu net heel veel tijd (gemiddeld 8 uur) achter de laptop doorbrengen, waarbij ik 9 van de 10 keer tegen een witte achtergrond aan kijk. Ik kon het niet meer aanzien, allemaal zwarte stipjes die ik de hele tijd zag, ik kon de zinnen en woorden niet goed meer lezen en ik kreeg er ook hoofdpijn van en werd er duizelig door. Nadat ik dit ook bij de huisarts had uitgelegd besloot zij om mij voor de zekerheid door te sturen naar de oogarts. Prima, beter voor de zekerheid een klein onderzoekje of het niets ernstigs is, bijvoorbeeld het loslaten van het netvlies, dan straks met de schade lopen. Ik moest de brief met het doorverwijsnummer ophalen bij de balie. Eenmaal thuis gekomen las ik de brief. Er stond “wanneer u met de auto komt, neemt u dan iemand mee. Door het onderzoek kunt u wazig zien en is het verstandig geen auto meer te rijden”. Wazig zien?? Wat gaan ze doen dan, toch niet met een naald in mijn oog hoop ik. Tja, wanneer het om ziekenhuizen gaat ben ik een enorme drama denker. Ik belde dus het ziekenhuis op om mijn nummer door te geven, maar eerst wilde ik voor de zekerheid nog even weten of er niets in mijn oog ging. Nee stelde de stem achter de telefoon mij gerust, het gaat om oogdruppels die het zich wazig maken. Oké, prima plan dan maar in. Een week later, vandaag dus kon ik terecht bij de afdeling oogheelkunde in het ziekenhuis. Een aardige vrouwelijke arts kwam mij halen. Ik nam plaats op de aangewezen stoel en legde mijn probleem uit. Ik moest de reguliere oogtest doen om te kijken of ik geen afwijking had. Daarna kreeg ik druppels die prikte, dat was het probleem nog niet. Vervolgens moest ik mijn hoofd op een steun zetten en zei ze “ik ga even met dit apparaatje in je oog kijken”. Wat bedoelt u daarmee mevrouw?? Ik zet dit apparaatje tegen je hoornvlies aan om naar je oog te kijken. Oké, dus je gaat iets tegen mijn oog aan zetten?? Dat is voor mij bijna het zelfde als dat je iets in mijn oog doet. Uhm, ik weet het niet. Ik was er aardig van overdonderd en werd wat emotioneel. Dadelijk gaat mijn oog eraan! Het deed geen pijn en was ook niet vervelend vertelde ze me. Nee dat klopt, dat kon ik haar daarna ook meegeven. Daarna kreeg ik nog druppels waardoor ik inderdaad wazig ging zien en die moesten eerst een half uur inwerken. Man wat ging die tijd langzaam, ik heb wel 5 keer overwogen om weg te gaan. Dadelijk gaat ze wel iets in mijn oog doen, hoe ziet ze anders of het goed is? Eenmaal weer terug in de behandelkamer vroeg ik nog maar een keer extra of ze echt niets in mijn ogen ging doen. Nee, ze ging alleen met een lamp in mijn ogen kijken, gelukkig! Daarna zat het onderzoek erop en kreeg ik te horen dat ik “de perfecte” ogen had. Ik zag meer dan 100% en ze zei nog iets over dat ik iets had waardoor ik minder moeite hoefde te doen om van dichtbij goed te zien. Fijn dacht ik, ik was opgelucht dat er met mijn ogen niets mis was, behalve die vervelende vlekjes dan. Daar kon ze ook niets aan doen vertelde ze me ook gelijk, ik moest leren ermee om te gaan en me te focussen op iets anders en niet op de vlekjes. Fijn en nu wegwezen hier dacht ik!

Ik weet niet wat het is, maar sinds mijn vorige bezoek aan het ziekenhuis heb ik een half trauma op gelopen. Ik heb 2 jaar geleden mijn longen moeten laten zuiveren waardoor ze met een slang in mijn longen gingen om het overtollige slijm weg te zuigen. Ik kan je vertellen alles behalve een pretje! Ik heb er regelmatig nog nachtmerries over dat ik stik in mijn slaap. Sindsdien denk ik bij alles wat ik heb het zal wel niets zijn, dadelijk krijg ik weer een verschrikkelijk onderzoek. Ik weet van mijzelf dat ik een enorme controlefreak ben. Ik wil alles kunnen zien en horen zodat ik overal in mijn gedachte de controle over kan houden, dit geeft mij een stukje veiligheid. Wanneer je een jeugd vol onveiligheid hebt meegemaakt dan doe je daarna alles om de controle te houden zodat je je veilig voelt. Ik voelde me ook grotendeels onveilig omdat ik niet wist wat de arts ging doen, ze vertelde wel wat ik moest doen, maar niet wat zij ging doen en dat vond ik nogal vervelend. Als mensen iets met mij willen doen, wil ik graag weten wat ze gaan doen, het is tenslotte wel mijn lichaam. Voor artsen is het misschien een routine onderzoek, maar ik weet totaal niet wat me te wachten staat en haal me de raarste dingen in mijn hoofd. Ik vind het vaak raar dat ik op dat soort momenten zo angstig ben, maar anderzijds denk ik het gaat wel om mijn lichaam en is het zo vreemd dat ik niet wil dat een vreemde daar van alles mee gaat doen, zonder dat ik weet wat het is? Ik denk dat iedereen wel wil weten wat een arts gaat doen. Alleen moet ik nog leren om er niet direct emotioneel bij te worden.

Dat was mijn avontuurtje weer. Is dit voor jullie herkenbaar, dat je bang bent dat er iets met je ledematen gebeurd of dat je bang bent voor dokters of andere artsen? Vind jij dat artsen moeten zeggen wat ze gaan doen, of vind je het niet erg wanneer een arts gewoon zijn/haar gang gaat? 

Liefs,
Sarah

19 gedachten over “Persoonlijk|Naar de dokter.”

  1. Wat jij hebt met het ziekenhuis heb ik met de tandarts 🙂
    Maar jeetje toch is zo’n onderzoek voor je ogen niet niks wel fijn dat je de perfecte ogen heb, alleen die vlekjes lijken mij dan wel irritant dat daar geen echte oplossing voor is. Misschien een paar keer pauze houden en iets minder achter de laptop? xxx

  2. Aaaah heel herkenbaar. Ik heb ook echt een hekel aan het ziekenhuis. En het is inderdaad vernevelend dat sommige artsen niet precies vertellen wat ze gaan doen, voor hun is het waarschijnlijk zo normaal dat ze het misschien vergeten? Fijn dat er niets aan de hand is met je ogen, maar wel erg vervelend van de vlekjes natuurlijk!

  3. Ik heb crps, sinds mijn 12e (ik ben nu 20, in januari 21) en loop dus al jaren ziekenhuis in en uit. Nu staat er een ontzettend grote operatie op de planning ergens begin 2015. Waardoor ik daarna ook zo`n 6 weken niets mag, niet bukken, niet tillen, niet fietsen, niet niks… blegh.. Zie er ook ontzettend tegenop! 1 operatie ben ik wakker en 1 operatie onder narcose. Tegen die narcose kijk ik dus het meest op, omdat ik dan niet weet wat ze met me doen.. control freak to the max. Zo bang ben ik ervoor! Brr

    1. Dat lijkt me ook ontzettend vervelend en eng inderdaad je kunt niet zien wat ze doen als je onder narcose bent. Heel vervelend meid! Maar als de operaties geslaagd zijn was het waarschijnlijk de zenuwen ervoor wel waard denk ik. Heel veel succes alvast! X

  4. Ach wat rot zeg. Ik ben verpleegkundige dus ik herken het niet. Maar snap wel dat mensen graag willen weten wat er gaat gebeuren, dat is natuurlijk ook wel zo netjes. Je zit tenslotte aan het lijf van een ander. Fijn dat je ogen zo goed zijn! En nu hopen dat je komende jaren niet meer naard e dokter moet.

  5. Ik heb elke 6 maanden een controle. De reden, ik heb ooit n tijd corticonen neusspray gebruikt en daarvan glucoom opgelopen. Gevaarlijk want je kunt er blind van worden. Dit is behandeld maar 2x per jaar dus controle. Dan wordt ook de oogdruk gecontroleerd, met ook een pufje in oog wat wazig maakt. Ook wordt een keer per jaar ik dacht het hoornvlies gecontroleerd en door de spray vooraf zie je weinig, altijd iemand mee dus.
    Ook na mijn ooglidcorrectie is er iemand meegegaan, dat is verplicht, het ziekenhuis is nl aansprakelijk als bv een ongeluk krijgt door slecht zicht.
    Ik ga ervanuit dat n specialist weet wij ie doet, het is n lange studie..
    Heb vertrouwen dus…
    Grt Koosje

  6. Ik snap dat je een trauma aan het ziekenhuis hebt ja als ik dat zo hoor, maar wat een opluchting dat er niets ernstigs aan de hand is met je ogen, en maar beter dat je het te vaak vraagt over zo’n naald, dan te weinig en je alsnog voor een verassing komt te staan!

  7. Dit is heel herkenbaar! Ooit had ik een barst in mijn teen (was zo slim om er een volle glazen fles op te laten vallen) en niemand mocht er van mij naar kijken, gewoon omdat ik schrik had dat er iets ernstig zou zijn met mijn teen. Zelfs in het ziekenhuis trok ik telkens mijn voet weg, haah. Aan mij hebben ze een lastige patiënt 😉

  8. Hey moppie, sorry voor mijn late reactie! ik lig ver achter op bloglovin en op mn eigen blog. door verschillende omstandigheden. Maar jeetje zeg die stippen zien is niet fijn. mss echt even wat minder achter de pc. gelukkig dat je ogen perfect zijn. altijd fijn om te weten! ik heb het met de tandarts, die behandeld me dan ook als een 5 jarige. nog steeds na alll die jaren dat ik bij hem kom. vind ik fijn! ben altijd bang geweest voor de tandarts, de dokter minder! 😉 Xxx

  9. Jeetje wat balen zeg, daar kun je je zo zorgen om maken en nu stoor je je er natuurlijk best wel aan! Hopelijk luchtte het lekker op om het te delen met ons 🙂 Enne ik snap je vrees wel hoor, ik denk ook altijd veel te snel dat er wat is… Succes meis!

  10. Ik ken je gevoel zo goed, alleen ik heb het bij de tandarts en kaakchirurg! Martijn moet altijd mee en ik zit dan letterlijk te trillen als een rietje, te janken en hysterisch te doen, ik kan er niks aan doen maar ik ben echt bang! Wat ik heb gemerkt wat heel erg helpt is van te voren aangeven wat je angst is, als je dat aangeeft kunnen ze daar rekening mee houden of je doorverwijzen naar iemand die daar verstand van heeft!

  11. Wat vervelend van de vlekjes zeg. Gelukkig is het niks erg, maar snap wel dat het niet fijn is. En hopelijk helpt het delen van je verhaal een beetje bij je angst. Al is het natuurlijk nooit fijn als er opeens van alles met je ogen wordt gedaan. Succes met alles!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s